Streszczenia lektur szkolnych

Do Adama Cisowskiego, który właśnie szykował się do wspólnego wyjazdu z rodzicami nad morze, niespodziewanie przybywa jego nauczyciel historii, pan Gąsowski. Prosi on rodziców Adasia, by ten mógł razem z nim udać się do jego rodzinnej wsi Bajłogi gdzie czeka na nich zagadka do rozwiązania.

Rodzice zgadzają się i Adam udaje się z nauczycielem do jego rodzinnej miejscowości, gdzie poznaje jego rodzinę i piękną pannę Wandę, której widokiem jest zauroczony. Wybiera się on na oględziny starego dworku, z którym związana jest tajemnica i niespodziewanie zostaje uderzony przez kogoś w tył głowy i traci przytomność, odnajduje go dopiero Wanda.

Adam zaczyna rozwikływać zagadkę i dochodzi do wniosku, że ostatnia wskazówka będzie miała coś wspólnego z obrazami znajdującymi się w dworku. Na jednym z nich wyczytuje informacje, że koniec łamigłówki znajdować będzie się w dziupli starego pnia, na którego szczycie mieści się bocianie gniazdo. Tak też naprawdę było, Adam znalazł w jego wnętrzu woreczek pełen rubinów i diamentów. Stwierdził on jednak, że nawet te kosztowności nie są piękniejsze niż oczy panny Wandy.

Andrzej Kmicic przybywa na włości przeznaczonej mu do zaślubin Oleńki Billewiczówny, do Wodoktów. Na początku dziewczyna bała się pierwszego spotkania, z nieznajomym przecież i o wiele starszym mężczyzną, jednak kiedy się zobaczyli oboje zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia.

Na prośbę Oleńki Kmicic ślubował odejście od swojego starego stylu życia i porzucenie swojej krwawej i brutalnej kompanii. Los chciał jednak inaczej. Wszyscy jego kompanii zostali zabici, a sam Andrzej obiecał krwawą zemstę. Wybił wszystkich Butrymów, którzy byli odpowiedzialni za tą śmierć. Kiedy uciekał przez pogonią uzyskał schronienie u Oleńki, która nie mogłaby sobie wybaczyć jego śmierci, jednak oznajmiła, że wszystko między nimi jest już skończone i że musi opuścić jej włości. Kmicic udaje się na wojnę węgierską, gdzie jako Babinicz odnosi liczne sukcesy i zyskuje sławę w całym kraju.

Powraca z wojny dopiero 1657 roku. Nawet Oleńka słyszała o jego zasługach, nie wiedziała jednak, że Babinicz i Kmicic to te same osoby. W kościele jednak odczytany zostaje list, który wyjaśnia całą sytuację oczyszcza Andrzeja z winy i czyni go bohaterem. Tego samego dnia jeszcze odbywają się jego zaręczyny z Oleńką.

Stary lalkarz Dżepetto otrzymuje od swojego kolegi Antonia klocek drewna, na wystruganie lalki. Nie wie jednak, że klocek ten jest specyficzny. Dowiaduje się tego dopiero kiedy dokańcza swoje dzieło i ze zdziwieniem zauważa, że jego lalka potrafi sama chodzić i w dodatku mówi.

Spełniły się marzenia Dżepetta o jego synu, mimo, że był on z drewna, zachowywał się jak żywy chłopiec. Nie był on jednak zwyczajnym chłopcem, uwielbiał wpadać w tarapaty i dodatkowo wciągać w nie swoich bliskich. Sprawił nawet, że jego ojciec wylądował w więzieniu. Następnie zaczyna się ucieczka z domu Pinokia i jego tułaczka po świecie. W końcu spotyka się z swym ojcem w bardzo dziwnym miejscu, a mianowicie na środku morza, w wnętrznościach ogromnej ryby. Jak się okazuje Dżepetto przebywał tam już od dwóch lat. Pinokio postanawia uratować schorowanego i starego ojca i razem z nim ucieka i przedostaje się na ląd.

Od tego momentu przechodzi on całkowitą zmianę, jest o wiele bardziej miły i grzeczny i dodatkowo pracuje by pomóc swemu ojcu. W śnie odwiedza go wróżka, która informuje, że świetnie się spisał i że w nagrodę uczyni go prawdziwym chłopcem.

Akcja utworu toczy się w Soplicowie, które staje się miejscem zatargu Sędziego właśnie z rodu Sopliców oraz Hrabiego, ostatniego potomka Horeszków.

Sprawa rozgrywa się o stary zamek, dokładniej mówiąc jego ruiny, które znajdują się na terenie posiadłości Sopliców, z drugiej zaś strony w przeszłości należał on do Horeszków. Bardzo ważną postać w utworze odgrywa ksiądz robak, który jest niezwykle wyjątkowym księdzem. Jak się później okazuje jest to zdrajca ojczyzny, który ponoć sprzymierzył się z Moskalami i zabił Stolnika, Jacek Soplica.

Myślano, że zginął on jednak uciekł walczyć na zagraniczne fronty, a następnie ukrył się pod habitem mnicha. Jednak dzięki jego zasługom i pomocy w zatrzymaniu najazdu Moskali na Sopliców wybaczono mu. Niestety Robak ginie podczas tegoż właśnie najazdu, jednak może umrzeć w spokoju, gdyż wie, że odkupił swoje winy. Książka kończy się zaślubinami tytularnego Pana Tadeusza oraz Zosi, co łączy związkiem kościelnym dwa skłócone rody Horeszków i Sopliców, między którymi następuje w końcu zgoda.

Mąż, który później nazwany jest także Hrabią Henrykiem, mimo swojego szczęśliwego małżeństwa i nowonarodzonego potomka, czuje się zagubiony, nie wie czy tak naprawdę kocha. Kiedy przychodzi po niego postać dziewicy z jego snów podąża za nią porzucając swą rodzinę.

Tak naprawdę jego wymarzona piękność wydaje się potwornym upiorem oraz marą. Poznając swój błąd powraca on jak najszybciej do domu, jednak żona znajduje się już w zakładzie dla obłąkanych. Kiedy do niej przyjeżdża ta już umiera, informując go tylko, że ich syn zostanie poetą, tak aby hrabia mógł go kiedyś pokochać. Syn nazywa się Orcio i jest niezwykłym dzieckiem. Hrabia staje w obronie starego porządku świata, broni wiary katolickiej oraz ładu, który zawsze panował na ziemi. Naprzeciwko niego staje Pankracy, który natomiast reprezentuje nowy obóz, który pragnie wolności i równości dla wszystkich, a wiarą jaką chce wprowadzić jest wszechobecna wolność oraz upust zwierzęcym instynktom i oddanie się fizycznej rozkoszy.

Henryk przez swój upór doprowadza do śmierci większości swych sprzymierzeńców, w końcu od zabłąkanej kuli ginie także Orcio. Hrabia, aby uniknąć śmierci z rąk oprawców rzuca się w przepaść. W taki oto sposób Pankracy odnosi zwycięstwo. Nie cieszy się jednak długo, gdyż zostaje porażony i zabity spojrzeniem zstępującego na ziemię Zmartwychwstałego Pana Jezusa.

Sześćdziesięcioletni Żyd, o imieniu Mendel, zamieszkuje Warszawę i posiada tam swój własny zakład introligatorski. Mieszka razem z swym wnuczkiem Jakubem, którego matka niestety zginęła.

W mieście rozpoczynają się antysemickie rozruchy, Mendel jednak nie boi się, gdyż czuje się bezpiecznie w Warszawie, jest tutaj lubiany oraz szanowany, posiada bardzo dużo przyjaciół. Najbliżsi sąsiedzi radzą mu aby wystawił w oknie krzyż, gdyż uchroni go to przed represjami, ten jednak nie czyni tego, gdyż jest to niezgodne z jego wiarą i jego zasadami.

Pewnego razu pod jego oknem gromadzi się grupka antysemitów, którzy rzucają w jego stronę wyzwiskami. Ten jednak staje dumnie w oknie wraz z swym wnukiem, czym jeszcze bardziej rozjusza krzyczących. Jeden z nich trafia kamieniem Jakuba w głowę. Dalszemu przebiegowi wydarzeń zapobiegają przechodzący tamtędy studenci oraz przyjaciele Mendla. Ten jednak w tym jednym momencie stracił całe serce oraz miłość do tego miasta. To co go wiązało z żyjącymi tam ludźmi upadło w jednym momencie.

Mały Książę mieszka na małej planecie nazwanej B-612. Na tejże planecie nie ma on zbyt dużo miejsca, znajdują się tam dwa małe wulkany, których używa jako miejsc do siedzenia oraz jego róża, która jest bardzo krnąbrna i niemiła. Z powodu tejże też róży postanawia opuścić swoją planetę.

Rozpoczyna podróż po większych i mniejszych skrawkach ziemi, aż w końcu trafia na ziemię. Tu jednak nie spotyka przez długi czas człowieka. Trafia za to do różanego ogrodu, gdzie jest strasznie zły na swoją różę, gdyż ta zapewniała go, że jest jedyna w swym rodzaju i w całej galaktyce nie ma takiego drugiego kwiatka jak ona. Z drugiej zaś strony zaczął odczuwać ogromną tęsknotę za swoją różą. Następnie poznaje lisa, który uczy go czym jest przyjaźń oraz oswajanie, jest to dla chłopca bardzo ważna lekcja.

Wyrusza on w dalszą podróż i na pustyni spotyka lotnika, którego samolot się popsuł. Lotnik ten jest także narratorem całej historii. Po czasie przebytym razem Mały Książę informuje lotnika, że powraca na swoją planetę, a jest to możliwe tylko poprzez ukąszenie żmii. Mimo dezaprobaty mężczyzny chłopiec czyni tak jak zapowiedział i znika. Lotnik naprawia swoją maszynę i odlatuje, cały czas jednak myśli o nietypowym chłopcu i marzy o tym, żeby jeszcze chociaż raz go spotkać.

Powracający z wyprawy wojennej Makbet spotyka na swej drodze trzy czarownie, które witają go jako Tana Glamis, przyszłego Tana Kawdoru oraz niebawem króla. Zdziwiony ich słowami Makbet nie zważa na nie i rusza dalej. Jakie jest jego zaskoczenie, gdy po czasie spotyka go królewski posłaniec i informuje, że został mianowany tanem Kawdoru. Mijają kolejne tygodnie, a Makbet dalej nie zostaje królem, przez co czuje się trochę zawiedziony. Kiedy przebywa w pałacu króla postanawia go zabić, a narzędzia zbrodni podrzuca śpiącej służbie.

W taki oto sposób zostaje on królem po zamordowanym Dunkanie. Dochodzi do kolejnego spotkania z czarownicami, którego udzielają Makbetowi porad kogo powinien unikać jeśli chce utrzymać swoją pozycję i nie chce zginać. Ten jednak ich nie słucha i po prostu zabija wszystkich swoich przeciwników lub tych, którzy mogliby domyślać się prawdy. W końcu z powodu zbyt licznych intryg życie odbiera sobie jego żona, która wcześniej postradała zmysły. W końcu i sam Makbet polega z rąk tego, który nie narodził się z kobiety, czyli Malkolma (podczas jego porodu konieczne było cesarskie cięcie).

W Aspinwall, gdzie znajduje się latarnia morska, władze poszukują nowej osoby do jej obsługi. Po czasie zgłasza się niejaki Skawiński, który jest Polakiem. Znajdował się on już ponad czterdzieści lat na emigracji, tułając się po całym świecie i chciał w końcu osiąść gdzieś na stałe.

Praca wydawała mu się idealna, po tylu latach przygód, w końcu miał chwilę błogiego spokoju i czasu tylko dla samego siebie. Wszystko zmieniło się jednak kiedy tak jak zawsze do jego latarni przypłynęła łódka zjedzenie, dodatkowo jednak znajdowały się tam polskie książki. Kiedy Skawiński znalazł wśród nich Pana Tadeusza od razu przypomniał mu się ukochany kraj i zrozumiał jak bardzo tęskni.

Lektura tak bardzo go pochłonęła, że zapomniał włączyć latarni, przez co rozbił się jeden ze statków, a on musiał zostać wyrzucony z pracy, za tak duże niedopatrzenie. Jego tułaczka po świecie rozpoczyna się na nowo, chociaż miał nadzieje, że to jej ostatni etap. Przynajmniej pozostały mu polskie książki, do których będzie mógł zawsze wrócić.

Wszystko rozpoczyna się w roku 1787 roku. Głównym bohaterem jest niejaki Wokulski, który posiada swój własny sklep. Sklep prosperuje coraz lepiej i rozwija się. Niestety Wokulski musi wyjechać za granicę, pozostawia więc sklep swemu przyjacielowi Rzeckiemu, który dobrze się nim zajął.

Losy Wokulskiego potoczyły się tak, że cały czas coś utrudniało mu powrót do Polski. Z ostatniej wyprawy jednak wrócił szczęśliwy, gdyż udało mu się przywieść z sobą ponad trzysta tysięcy rubli. Wokulski jednak ponownie wyjeżdża. Jego przyjaciele nie mają żadnego pojęcia gdzie może się znajdować. W końcu dochodzą ich słuchy, że postanowił wysadzić ruiny zamku i podczas detonacji sam zginął.

Odczytywany jest jego testament, w którym pisze, że prosi aby uznać go za zmarłego i podzielić jego majątek wedle uznania. Po krótkim czasie umiera Rzecki, który cały czas dbał o sklep Wokulskiego. Izabela natomiast, udaje się do klasztoru, gdzie chce dotrwać końca swoich dni z daleka od świata i jego zgiełku i tych wszystkich spraw.