Dziady część II
.: A
.: B
.: C
.: D
.: F
.: G
.: J
.: K
.: L
.: M
.: N
.: P
.: S
.: T
.: W
.: Z
II część "Dziadów", chronologicznie część pierwsza, powstała w latach 1820 - 1823 w okresie Wileńsko-Kowieńskim życia Adama Mickiewicza (stąd ich określenie - Dziady Wileńsko-Kowieńskie). Skupia się wokół problematyki związanej z ludowością oraz z wczesnoromantyczną filozofią egzystencji, zawiera romantyczną koncepcję kosmosu i człowieka. Folklor w II części - zgodnie z deklaracją poety zawartą w przedmowie dzieła - stanowi źródło wyobraźni twórczej, jest również związany z określonym światopoglądem i koncepcją etyki. Wszechświat postrzegany jako tajemnicza rzeczywistość duchowa - a ludowość jest znakiem tego światopoglądu. Mickiewicz nawiązując do ludowego obrzędu Dziadów (pogańskiego, ale poddanego w utworze "chrystianizacji"), będącego ramką konstrukcyjną utworu, pragnie na wzór grecki wykreować dramat zakorzeniony w micie.
